| شاخص مقاله |
|---|
| راز اهداي نوبل به «آلبر كامو»فاش شد |
| 2 |
| همه صفحات |
صفحه 1 از 2
با گذشت 50 سال از اهداي جايزه نوبل ادبيات به «آلبر كامو»، آكادمي سوئدي نوبل از راز اهداي اين جايزه معتبر به نويسنده رمان «بيگانه» پرده برداشت.به گزارش خبرگزاري فارس، آكادمي سوئدي نوبل كه سالهاست فهرست نامزدان خود را اعلام نميكند و فرآيند انتخاب برندگانش را مخفي نگاه داشته، پس از پنجاه سال از اهداي نوبل ادبيات به «آلبر كامو» براي نخستين بار جزئيات انتخاب وي را برملا كرد.
نام «آلبر كامو» از سال 1940 در ليست نامزدان جايزه نوبل ادبيات قرار داشته و از همان سال نيز نام «آندره مارلو» ديگر نويسنده فرانسوي نيز در همان ليست بوده است.
در سال 1954 نيز «آلبر كامو» از نامزدان اصلي نوبل بوده و با نويسندگاني چون «رامون منندز پيدال» اسپانيايي و «ارنست همينگوي» آمريكايي و «آندره مارلو» فرانسوي در حال رقابت بوده است. در اين سال هيئت انتخاب آكادمي با راي گيري «ارنست همينگوي» را برنده نوبل ادبيات اعلام ميكنند.
«ارنست همينگوي» نيز با وجودي كه دو سال پيش از سال 1954 رمان معروف «پيرمرد و دريا» را منتشر كرده بود، اما از سالها پيش نامزد نوبل بوده است.
«هر استرلينگ» از اعضاي بانفوذ آكادمي نوبل از مدافعان اصلي اهداي نوبل ادبيات سال 1954 به «ارنست همينگوي» بوده است اما «هر سيورتس» ديگر عضو بانفوذ آكادمي درباره «همينگوي» گفته: «همينگوي به نوبل احتياجي ندارد چون به اندازه كافي معروف و پولدار است.»
اما «آلبر كامو» نيز همان سال كتاب «تابستان» را منتشر كرده بوده و از نامزدان احتمالي به حساب ميآمده است. به اين ترتيب هم «كامو» و هم «مارلو» در سال 1954 از دريافت نوبل بازماندند.
در سال 1955 نيز نام چهل و شش نفر به عنوان نامزدان اصلي نوبل ادبيات مشخص شده بود. اما رئيس وقت آكادمي نوبل در اسناد تازه منتشر، نوشته است: «كامو چيز جديدي ارائه نكرده و نميتواند براي امسال نامزد لايقي باشد.»
در نهايت «هالدور لكسنس» ايسلندي در نوبل ادبيات را از آن خود ميكند.
طبق اسناد منتشر شده در سال 1956 چهل و چهار نامزد اصلي در ليست برنده احتمالي قرار داشتند و در اين ليست به تنهايي نام دوازده فرانسوي از جمله «ژرژ دوهامل»، «مارسل پنيول»، «هنري دو منترلان»، «گابريل مارسل»، «آلبر كامو» و «آندره مارلو» نيز قرار داشته است.
«هر استرلينگ» سال 1956 در اسناد آكادمي نوبل نوشته است: «اسپانيا سالهاست كه مورد غفلت قرار گرفته و از سال 1922 به بعد ديگر توجهاي به آن نداشتهايم.»
